Eugeniusz Sendecki — inicjator i twórca Telewizji Narodowej,
działacz społeczny i obywatelski. Od lat angażuje się w działalność medialną i
społeczną, wynikającą z przekonania o potrzebie istnienia niezależnej
przestrzeni debaty publicznej, wolnej od presji instytucjonalnych, partyjnych i
komercyjnych.
Jego aktywność publiczna koncentruje się na analizie
realnych mechanizmów funkcjonowania instytucji publicznych oraz ich skutków dla
osób pozbawionych możliwości obrony. W centrum jego zainteresowania znajdują
się konkretne decyzje organizacyjne i ich konsekwencje,
a nie deklaracje czy
abstrakcyjne spory ideowe.
Jednym z kluczowych doświadczeń formacyjnych była jego rola
w działaniach dotyczących warszawskiej Izby Wytrzeźwień przy ul. Kolskiej,
gdzie istniały poważne przesłanki wskazujące na nieprawidłowości w obrocie
pieniędzmi należącymi do osób nietrzeźwych. W ramach tych działań skłonił
ówczesnego dyrektora placówki do zainstalowania monitoringu kamerowego, o czym
personel został poinformowany.
Po wprowadzeniu monitoringu nie doszło do bezpośredniego
ujawnienia sprawców, jednak nastąpiła wyraźna i trwała zmiana w przepływach
finansowych.
Do Izby Wytrzeźwień zaczęło wpływać istotnie więcej środków
pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi przepisami, które przewidują, że część
pieniędzy znalezionych przy pacjentach stanowi zwrot kosztów pobytu na rzecz
placówki. Jednocześnie pacjenci opuszczali Izbę z pozostałą, należną im częścią
środków, co wcześniej nie miało miejsca w takiej skali. Zmiana ta stanowiła
jednoznaczną przesłankę, że przed wprowadzeniem monitoringu część pieniędzy
systematycznie znikała, przy czym nikogo nie złapano na gorącym uczynku, nikomu
nie postawiono zarzutów i nie ujęto sprawców.
W tamtym okresie Eugeniusz Sendecki był związany ze
środowiskami i partiami prawicowymi, a władzę sprawował rząd Prawa i
Sprawiedliwości, co sprawiło, że dyrektor placówki nie przewidywał, iż podjęte
działania mogą wywołać systemowe sankcje. Ostatecznie zarówno dyrektor Izby
Wytrzeźwień, jak i Eugeniusz Sendecki stracili pracę, co unaoczniło mechanizmy
instytucjonalnej reakcji na próby naruszania utrwalonych patologii, niezależnie
od kontekstu politycznego.
Doświadczenie to w istotny sposób ukształtowało jego dalsze
zaangażowanie obywatelskie i medialne oraz sposób postrzegania relacji między
jednostką a aparatem instytucjonalnym. W tym okresie wykorzystywał również
swoje przygotowanie zawodowe jako lekarz medycyny, co wpływało na jego
szczególną wrażliwość na sytuację osób znajdujących się w stanie faktycznej
bezbronności.
We wcześniejszym okresie swojej aktywności działał w
środowiskach politycznych i stowarzyszeniowych o profilu narodowym i
konserwatywnym, m.in. w Młodzieży Wszechpolskiej, Zjednoczeniu
Chrześcijańsko-Narodowym oraz w inicjatywach związanych z Ligą Polskich Rodzin.
Doświadczenia te miały charakter formacyjny i poprzedzały jego późniejsze,
niezależne inicjatywy.
Jest wiceprezesem Stronnictwa Narodowego imienia Dmowskiego
Romana, gdzie angażuje się w działalność ideową i obywatelską. Funkcję tę
postrzega jako formę uczestnictwa w debacie publicznej, a nie jako ścieżkę
zawodowej kariery politycznej.
Telewizję Narodową powołał jako projekt autorski i oddolny —
oparty na osobistym zaangażowaniu, determinacji oraz pracy wykonywanej
równolegle z innymi obszarami aktywności. Projekt współtworzy i utrzymuje z
własnych środków, traktując go jako przedsięwzięcie obywatelskie i osobiste
zobowiązanie, a nie inicjatywę komercyjną czy instytucjonalną.
W swojej działalności medialnej kieruje się przekonaniem o
odpowiedzialności za słowo, znaczeniu pluralizmu informacyjnego oraz potrzebie
obecności tematów pomijanych w głównym nurcie. Telewizję Narodową postrzega
jako narzędzie społecznej kontroli i debaty, a nie projekt nastawiony na skalę,
rozpoznawalność czy zysk.
Aktywność Eugeniusza Sendeckiego ma charakter powołaniowy.
Łączy rolę inicjatora niezależnego przedsięwzięcia medialnego z konsekwentnym
zaangażowaniem obywatelskim, pozostając poza schematami rynku medialnego i
zawodowej polityki. W centrum jego działań pozostaje człowiek — jego godność,
bezpieczeństwo i prawo do informacji.